Pen 15’s literary work is characterized by a rejection of traditional Georgian prosody. The classic, melodious verse of Vazha-Pshavela and Akaki Tsereteli was replaced with jagged rhythms, dissonant sounds, and neologisms. Their poetry was not meant to be sung but to be shouted, stuttered, or even performed as noise.

A central concept was “მკვეთრი სიტყვა” (mk’vetri sit’q’va – “sharp word”). Like the Russian Futurists’ “zaum” (transrational language), Pen 15 poets broke syntax and invented words that prioritized sound and tactile sensation over semantic meaning. For instance, Kolau Nadiradze’s poem “Tbilisi’s Bazaar” (1919) uses onomatopoeia and fragmented city sounds—“ჩხრი-ჩხრი, ტახ-ტახ, ჟღიმ-ჟღიმ” (ch’khri-ch’khri, t’akh-t’akh, zhghim-zhghim)—to mimic the chaotic energy of the marketplace, abandoning narrative entirely.

Another hallmark was the visual arrangement of text on the page, influenced by Guillaume Apollinaire’s calligrams. Poems were printed in circles, spirals, or scattered patterns, forcing the reader to engage with the page as a canvas. This interdisciplinary approach blurred the line between poetry and painting—a key tenet of the group.

ინგლისური Pen15-ის იდეაა: სიტყვა + ციფრი = ახალი უხამსი სიტყვა. ქართულში შეგვიძლია ვცადოთ:

ქართული ანბანი არ ერწყმის რიცხვებს ისე, როგორც ლათინური. ამიტომ ეს მეთოდი ქართულში არ მუშაობს.

ეს არის კლასიკური ხუმრობა, სადაც მეგობარს სთხოვ, ხელი მოაწეროს „Pen 15 კლუბს“ – მაგრამ როცა წერს, ხვდება, რომ ეს ფრაზა „პენისს“ ნიშნავს 😄

ეს საკვანძო ფრაზა გვაჩვენებს ძალიან საინტერესო ტენდენციას: ინტერნეტ მომხმარებლები ცდილობენ ინგლისურენოვანი მემების "ლოკალიზაციას". ძიების მიზანი შეიძლება იყოს: